شفاعت نقل شده كه حاجت بنقل آنها نيست . شفاعت شدگان بموجب آيهء * ( « وَلا يَشْفَعُونَ إِلَّا لِمَنِ ارْتَضى » ) * انبياء : 28 . شفاعت شدگان كسانىاند كه خدا از آنها راضى است و بموجب آيهء * ( « لا يَمْلِكُونَ الشَّفاعَةَ إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً » ) * مريم : 87 . بنا بر آنكه مراد از آيه ، مشفوع لهم و از عهد ، توحيد است ، اهل توحيد اهل شفاعتاند نتيجه آنكه براى كفّار و مشركان شفاعتى نيست كه نه عهدى عند اللَّه دارد و نه خدا از آنها راضى است . و بموجب روايات شفاعت شدگان گناهكاران اهل توحيداند و در بعضى هست كه همه بشفاعت رسول خدا صلَّى اللَّه عليه و آله محتاج خواهند بود . رجوع شود بروايات . به نظر ميايد مراد از * ( « لِمَنِ ارْتَضى » ) * چنان كه از حضرت امام رضا عليه السّلام نيز نقل شد آن نيست كه خدا از همه چيز او راضى است بلكه خداوند نسبت به او فى الجمله رضايت دارد و لو راجع بدين و اعتقاد قلبى او باشد و چون شخص معتقد قهرا بعضى از اعمال نيك را خواهد داشت بدست ميايد كه شفاعت مال كسانى از اهل توحيد است كه * ( « خَلَطُوا عَمَلًا صالِحاً وَآخَرَ سَيِّئاً » ) * . شفاعت نقض غرض نيست در گذشته ديديم كه آيات قرآن در وجود شفاعت با اذن خدا صريحاند . در اين صورت جائى براى اشكال وجود ندارد آنچه قرآن اثباتش مىكند نميتوان دربارهء آن تشكيك نمود . و آنچه از گروهى نقل شده كه شفاعت با توحيد در عبادت منافات دارد و آن نوعى شرك است ، بى جا و لغو مىباشد . بزرگترين اشكاليكه دربارهء شفاعت كرده‌اند آنست كه شفاعت موجب تجرّى بگناه بلكه موجب تشويق بگناه است . ولى بايد دانست كه شفاعت فقط اميدوارى ايجاد مىكند و از يأس باز ميدارد توضيح آنكه بموجب * ( « فَلا ) *